خواب مرا نمیبرد ...

دلبستگی اعتياد مياره...
اينو از همون لحظه ای كه حس می كنی، بايد باشه و نيست ميشه فهميد، فقط بديش اينه كه خودت وقتی متوجه میشی كه كار از كار گذشته.
يه روزی كه خيلی ديره، می فهمی اعتياد به دوست داشتن، نه می كُشتت كه راحت شی، نه كمپ داره تا ترک كنی. فقط مثل شمع می سوزونتت كه آب بشی.
يه روزی كه خيلی ديره، سرت رو می گيرب تووی دوتا دستت و به اين فكر می كنی كه چطوری، بعضيا آفريده ميشن كه شبانه روز دوست داشته بشن. به اين فكر می كنی كه چرا به دنيا اومدی كه ديده نشی؟

به كی بگی؟
يه روزی كه نمی دونی كـی بود، با همين پاهای خودت راه افتادی و رفتی تا تووی دنيای يكی ديگه گم بشی...
تلخه كه بفهمی، هيچكدوم از اين راهها، برای رسيدن نبودن...
تلخه كه بفهمدی، وقتی برگردی بايد حرفات رو به خودت بزنی.
مي دونی
يه حرفايی رو نميشه زد..
يه اشكايی رو نميشه ريخت..
يه چشمايی رو نميشه شست...
بايد دلبسته باشی تا بفهمی؛
يه دردايی رو تا آخر عمر بايد كشيد.

دلبستگی اعتياد مياره.

زمین دیار غربت است.......