دست بردار ازین در وطن خویش غریب

گاهی که هیچ حوصلهام نمیکند
از من ِ یا آن با من ِ به ناچار !
حال اکنونام دست میدهد ؛
که گوشی همراهام را
کنار ِ عکس ِ بی تکلّمام جا بگذارم
...و بیرون بزنم از خودم
- با جدولی سیاه و سفید در ذهن
که کلید حلّ ِ آن دست خیابانیست
که هر روز خالی پُرم میکند....

چه حد حواس میخواهد ؟!
گم نشدن در حوالی ِ ازدحام بیتفاوت !
...و برگشتن به دیروزهایی
که آغشته نبود به بوی بیاعتنایی....

یک آبادی از تو دورم
چند دو راهه از خودم !
همین ، هنوز نشان خودم را میپرسم
- از کسی که هیچ هنگام فرآموشاش نیآیم..
...و پاسخ ِ چشمهای به شگفت آمدهاش را
- عادت به پچ پچ ِ در خود میبرم !

چهقدر گمشده دارد این شهر....

گویا فیروزکوهی