چیزی نمونده به تولدت

وقتى برگشت،احساس کردم تمام دنيا را به من بخشيدند...
وقتى تماس گرفت دلم ريخت...
وقتى حرف مى زد و در کلمه هايش ، در صدايش، در حس بين حرف هايش هزاران دوستت دارم و مرا ببخش که بد کردم و اميدوارم رابطه مان باز از سر گرفته شود و به روال سابق برگردد موج مى زد؛ لبخند زدم !

اما...نه...
لحظاتى بعد که به خودم آمدم
،ديدم لبخند کوچک و شيرين روى لب هايم جاى خود را به پوزخند سپرده.
ديدم همه ى شور و اشتياقى که در صبح ها و ظهر ها و عصرها و شب ها و کلا روزگار نبودنش، نسبت به بازگشت و شروع دوباره ى رابطه داشتم جاى خود را به سردى و عدم اعتماد سپرده...
دريافتم ديگر حتی حس انتقام ندارم و فاجعه اتفاق افتاده...
و فاجعه در رابطه چيزى نيست جز "بى تفاوتى"

همه ى اينها را نوشتم که بگويم آدمهايى که يک بار ترکتان کرده اند را دوباره شروع نکنيد...
آدمهايى که يک بار ترکشان کرده و کنار گذاشته ايد را دوباره شروع نکنيد... محال است حستان دوباره به باشکوهى حس سابق شود
قرار هم باشد باز احساس علاقه ى سابق به سراغتان بيايد
، پوستتان کنده خواهد شد؛
پوستتان کنده خواهد شد تا بتوانيد اعتماد از دست رفته را به رابطه تان بازگردانيد و پل هاى خراب شده را دوباره بسازيد
آدمهاى تمام شده را دوباره شروع نکنيد،
از من به شما نصيحت

توان و اراده و عشق دوباره گیها را اگر داريد، باشد !
بسم الله...
اين شما و اين ميدان...

زمین دیار غربت است.......